/// 25 AUGUSTUS 2026
De houtvester die Thijs de Zeeuw kent via Artis (hij levert de stammen en stronken voor dierenverblijven, natuurspeelplaatsen etc.) blijkt nog geen 3km van de groeve te wonen. Een turfhoge man met de blik van een scherpschutter; in een oogopslag pikte hij die ene den tussen het woud aan berkjes en Robinia eruit en voorspelde hij dat een beuk die een halve kilometer verderop stond uit te drogen er over twee jaar er niet meer zal zijn.
Met het bestuur van Brave New Works ontkurkten we 0.0 champagne en onthulden het door Thijs ontworpen bordje bij de ingang van de groeve.
De buizerds waakten over de groeve en keken jaloers op onze lunch neer. We aten Limburgse vlaai en telden de sporen van de motorcrosser; een niet zo zeldzame, maar zelden live gespotte inheemse diersoort.
De zwaluwen hebben hun zomerverblijven inmiddels verlaten en zijn vertrokken naar Afrika.
Een lokale geoloog bezocht ons en merkte die wand waar de zwaluwen wonen aan als Geologisch monument (en niet de helling die officieel als zodanig is aangeduid). We bewonderden met hem de 10 centimeter dikke bruinkoollaag. Hij uitte zijn zorgen dat de Robinia het monument bedreigt.
De grote “wat-gaan-we-nu-doen-of-moeten-we-vooral-niks-doen?” spanning maakte zich bijna van ons meester. Maar meteen erna maakten wij ons vrolijk over onze korte aandachtspanne en de neiging om ons een scheppende rol te geven in een toneelstuk dat zoveel groter is dan wij.
Als iets het vliedende menselijke bestaan relativeert, is het wel een dag doorbrengen in dit prachtige gat in de Limburgse grond.