Stel jezelf voor, staand op de bodem van de krater. Flarden mist stijgen op van de kratermeertjes, de zon komt op boven de kraterranden, schijnt omlaag over de hellingbossen die als een groene deken omlaag glooien.

De bodem van de groeve ontwaakt: in de glinstering van de dauw worden steeds meer insecten actief, langzaam vult de krater zich met het geluid van vogels en amfibieën: de zang rolt door de krater op en neer en van boven naar beneden.

We staan hier niet in de Ngorongoro krater in Tanzania, maar in de meest intieme biodiversiteits hotspot van Nederland: de voormalig Groeve Spaubeek, nu bekend als het natuurgebied ‘De Holle Aarde’.